SINAMPAL NIYA ANG BUNTIS NIYANG ASAWA AT GUSTONG HIWALAYAN DAHIL “PABIGAT” DAW ITO—PERO SA BABY SHOWER, NAMUTLA SIYA NANG YUMUKO ANG BILYONARYONG MAY-ARI NG KUMPANYA SA HARAP NG ASAWA NIYA AT TINAWAG ITONG “PRINSESA.”
Si Mia ay isang simpleng maybahay. Nakatira sila ng asawa niyang si Jason sa isang maliit na apartment. Si Jason ay isang Marketing Executive sa isang malaking kumpanya, ang Monteverde Group. Mataas ang posisyon ni Jason, at dahil dito, lumaki na ang kanyang ulo.
Araw-araw, ipinaparamdam ni Jason kay Mia na wala itong kwenta dahil “nasa bahay lang” at walang ambag sa gastusin. Ang hindi alam ni Jason, si Mia ay nagpapanggap lamang na mahirap. Siya ang nag-iisang anak ni Don Eduardo Monteverde—ang bilyonaryong may-ari ng kumpanyang pinapasukan ni Jason. Nagtago si Mia ng pagkatao dahil gusto niyang makahanap ng lalaking mamahalin siya hindi dahil sa pera ng tatay niya.
Dumating ang punto na nagbago si Jason. Naging mainitin ang ulo at laging nagagalit.
Isang gabi, umuwi si Jason na amoy alak at babae.
“Jason,” salubong ni Mia, hinihimas ang kanyang pitong-buwang tiyan. “Saan ka galing? Kanina pa kami naghihintay ng baby.”
“Huwag mo akong simulan, Mia!” bulyaw ni Jason. “Pagod ako! Sawang-sawa na ako sa pagmumukha mo! Ang taba-taba mo na, ang losyang mo pa!”
“Jason… asawa mo ako. Buntis ako sa anak natin,” naiiyak na sagot ni Mia. “Bakit ka nagkakaganyan?”
“Dahil ayoko na sa’yo!” sigaw ni Jason. Naglabas siya ng brown envelope at ibinato sa mukha ni Mia. “Divorce papers ‘yan (Annulment). Pirmahan mo. Aalis na ako sa bahay na ‘to. May iba na akong mahal, si Clarisse. Mas maganda, mas mayaman, at mas bagay sa status ko!”
Hinawakan ni Mia ang braso ni Jason. “Jason, parang awa mo na… buuin natin ang pamilya para sa anak natin. Magbabago ako kung ayaw mo sa akin…”
Sa inis ni Jason, hinawi niya ang kamay ni Mia at malakas na SINAMPAL ang kanyang asawa.
PAK!
Natumba si Mia sa sofa. Namula ang kanyang pisngi. Napahawak siya sa tiyan niya.
“Huwag mo akong hawakan!” duro ni Jason. “Pirmahan mo ‘yan! Bukas, aalis na ako!”
Umakyat si Jason sa kwarto at nagkulong.
Naiwan si Mia sa sala, umiiyak. Pero sa kabila ng sakit, nagdesisyon siyang bigyan ng huling pagkakataon ang asawa niya. Umaasa siyang maaalala ni Jason ang pagmamahal nito kapag nakita ang selebrasyon para sa anak nila.
Kinabukasan, imbes na pirmahan ang papel, nag-organize si Mia ng isang Baby Shower.
Inimbita niya ang mga kaibigan ni Jason sa trabaho, ang mga kamag-anak, at lahat ng kakilala nila.
Ang venue ay simple pero punong-puno ng pagmamahal. May pink ribbons sa bawat upuan dahil babae ang anak nila. May mga lobo, bulaklak, at masasarap na pagkain. May 50 bisita ang dumating. Karamihan ay mga empleyado ng Monteverde Group na inimbitahan ni Mia.
Dumating si Jason. Pero hindi siya nag-iisa. Kasama niya si Clarisse, ang kanyang kabit na empleyado rin sa kumpanya.
Pagpasok ni Jason sa venue, nagdilim ang paningin niya.
“Anong kalokohan ‘to, Mia?!” sigaw ni Jason sa harap ng 50 bisita.
Lumapit si Mia, may pasa pa sa pisngi na tinakpan ng makeup, pero halata pa rin. May hawak siyang cake.
“Jason… surprise,” ngiti ni Mia, puno ng pag-asa. “Para ito sa baby natin. Sana… sana maalala mo kung gaano tayo kasaya noon. Please, subukan nating ayusin ito.”
Tinabig ni Jason ang cake. Nahulog ito sa sahig.
“Ayusin?! Tanga ka ba?!” sigaw ni Jason. “Dinala ko si Clarisse dito para ipakilala sa lahat na siya na ang bago ko! Tapos gagawa ka ng cheap na party?! Nakakahiya ka! Tignan mo nga ‘yang pink ribbons mo, ang baduy! Pang-mahirap!”
Tumawa si Clarisse at kumapit sa braso ni Jason. “Oo nga, Jason. Let’s go. Ang init dito. Hindi bagay sa outfit ko.”
Nagbulungan ang mga bisita. Hiyang-hiya si Mia. Ito na. Ito na ang katapusan. Wala na talagang pag-asa si Jason.
“Pirmahan mo na ang annulment, Mia!” sigaw ulit ni Jason. “Wala kang kwentang asawa! Hampaslupa ka at mananatili kang hampaslupa!”
Sa sandaling iyon, biglang bumukas ang main door ng venue.
Pumasok ang mga bodyguard na naka-itim. At sa gitna nila, naglalakad ang isang matandang lalaki na may dalang baston, nakasuot ng napakamahal na suit.
Tumahimik ang lahat. Nanlaki ang mata ni Jason.
Si Don Eduardo Monteverde. Ang CEO at may-ari ng kumpanya. Ang “Big Boss” ni Jason.
Agad na nagbago ang anyo ni Jason. Mula sa pagiging demonyo, naging maamong tupa ito. Iniwan niya si Mia at Clarisse at tumakbo palapit kay Don Eduardo.
“S-Sir Eduardo!” bati ni Jason, yumuyuko-yuko pa. “What a surprise! Nandito po kayo sa simpleng party namin? Naku, pasensya na po, ang cheap ng venue. Kagagawan po kasi ng asawa ko. Pero welcome po, Sir! Baka po gusto niyo akong i-promote kaya kayo nandito?”
Inilahad ni Jason ang kamay niya para makipag-kamay.
Pero hindi siya tinignan ni Don Eduardo. Nilampasan siya nito.
Naglakad si Don Eduardo papunta sa gitna ng room… papunta kay Mia.
Nakita ni Don Eduardo ang cake sa sahig. Nakita niya ang mga pink ribbons. At higit sa lahat, nakita niya ang marka ng sampal sa pisngi ni Mia at ang luha sa mga mata nito.
Tumigil ang mundo ni Jason nang makita niyang yumuko si Don Eduardo at niyakap si Mia nang mahigpit.
“Papa…” iyak ni Mia. “Papa, tama ka. Nagkamali ako ng piniling lalaki.”
“Shhh… tahan na, Prinsesa ko,” malambing na sabi ni Don Eduardo habang pinupunasan ang luha ni Mia. “Nandito na si Papa. Hindi ka na niya masasaktan.”
Nalaglag ang panga ni Jason. “P-Papa?! Prinsesa?!”
Humarap si Don Eduardo kay Jason. Ang mukha ng bilyonaryo ay puno ng poot.
“Jason,” dagundong ng boses ni Don Eduardo. “Tinawag mong ‘hampaslupa’ ang anak ko?”
“A-Anak niyo po?!” nanginginig na tanong ni Jason. “S-Si Mia? Anak niyo?! P-Pero… nakatira lang kami sa apartment! Wala siyang pera!”
“Dahil gusto niyang malaman kung mamahalin mo siya nang totoo kahit wala siyang yaman!” sigaw ni Don Eduardo. “At ano ang ginawa mo? Sinaktan mo siya! Sinampal mo siya! At ipinagpalit mo sa babaeng ‘yan!” Turo kay Clarisse.
Namutla si Clarisse at unti-unting umatras, takot na madamay.
“Sir! Hindi ko po alam!” lumuhod si Jason. “Mia! Honey! Babe! Bakit hindi mo sinabi?! Mahal kita! Joke lang ‘yung kanina! Stress lang ako!”
Tumingin si Mia kay Jason. Wala nang pagmamahal sa mata niya. Pagkaawa na lang.
“Huli na ang lahat, Jason,” sabi ni Mia. “Binigyan kita ng huling pagkakataon. Ang party na ito… ito sana ang pagsalba sa atin. Pero pinili mong ipahiya ako. Pinili mong saktan ako.”
Kinuha ni Mia ang divorce papers sa sahig.
“Gusto mong pirmahan ko ‘to? Sige.”
Pinirmahan ni Mia ang papel sa harap ni Jason.
“Malaya ka na. Pero huwag kang aasa na makakalapit ka sa anak ko.”
Humarap si Don Eduardo kay Jason.
“Jason, you are fired,” utos ng CEO. “Tanggal ka na sa kumpanya ko. Ibalik mo ang company car, ang laptop, at lahat ng benefits mo. Sisiguraduhin kong walang kumpanya sa buong Pilipinas ang tatanggap sa’yo. Tignan natin kung mamahalin ka pa ng kabit mo kapag wala ka nang pera.”
Tumingin si Jason kay Clarisse.
“Clarisse?”
Umiling si Clarisse. “Sorry, Jason. Ayoko sa jobless. At ayoko ring makalaban ang mga Monteverde.” Tinalikuran siya ni Clarisse at umalis.
Naiwan si Jason sa gitna ng pink ribbons at mga bisitang nakatingin sa kanya nang may pandidiri. Nawala sa kanya ang asawa, ang anak, ang trabaho, at ang kinabukasan niya dahil sa kasamaan ng ugali niya.
Inalalayan ni Don Eduardo si Mia palabas ng venue. Sumakay sila sa isang Rolls Royce.
Habang umaandar ang sasakyan palayo, hindi na lumingon si Mia. Alam niyang sa wakas, ligtas na siya at ang kanyang anak. Ang “perfect baby shower” ay naging perfect ending ng kanyang pagdurusa, at simula ng bago at magandang buhay bilang tunay na tagapagmana.
